15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej

HISTORIA BRYGADY15 WIELKOPOLSKA BRYGADA KAWALERII PANCERNEJ im. gen broni Władysława Andersa w Wędrzynie powstała w 1996 roku z przeformowania 18 Pułku Zmechanizowanego. Pułk ten został zorganizowany w Nysie pod koniec 1951 roku, na podstawie rozkazu Dowódcy V Okręgu Wojskowego Kraków, jako 18 Samodzielny Pułk Czołgów, a w 1953 roku zmieniono nazwę jednostki na Samodzielny Pułk Czołgów i Artylerii Pancernej.W 1955 roku pułk wszedł w skład 5 Dywizji Piechoty i bezpośrednio po zakończonych ćwiczeniach poligonowych został przegrupowany do miejscowości Wędrzyn, gdzie stacjonuje do chwili obecnej.

W 1957 roku pułk został podporządkowany 4 Dywizji Piechoty oraz rozwiązano szkołę podoficerów broni pancernej.

W 1958 roku następuje kolejna reorganizacja pułku – powstaje 41 Batalion Czołgów Średnich oraz następuje zmiana numeru jednostki z 3309 na 1659. W dniu 1 maja 1958 roku jednostce wręczono sztandar ufundowany przez społeczeństwo miasta Sulęcin.

W 1962 roku jednostka została ponownie przeformowana do etatu pułku i przyjęła nazwę 18 Pułk Czołgów, a w 1968 roku ustalono święto pułku na dzień 9 maja.

Rok 1970 przyniósł kolejne zmiany – pułk został przezbrojony z czołgów T-34 na czołgi T-54.

Za całokształt swoich osiągnięć oraz uzyskanych wyników szkoleniowych jednostka była wielokrotnie wyróżniana. W 1978 roku otrzymała tytuł i odznakę „Zasłużony dla ŚOW”. W 1979 roku, dzięki wysiłkowi całego stanu osobowego jednostki, garnizon Wędrzyn zajął pierwsze miejsce w konkursie o miano „Mistrza Gospodarności WP” wśród tzw. garnizonów oddalonych. W tym samym czasie pułkiem dowodził mjr dypl. Tadeusz WILECKI.

W latach 80-tych pułk utrzymał wysokie lokaty we współzawodnictwie zdobywając kolejne wyróżnienia, tytuły oraz medale wojskowe nadane przez Ministra Obrony Narodowej: dwukrotnie medal pamiątkowy „Za osiągnięcia w służbie wojskowej”, medal „Za wybitne osiągnięcia w służbie wojskowej”.

Pod koniec lat osiemdziesiątych nastąpiły kolejne, istotne zmiany organizacyjne. W 1986 roku został utworzony dywizjon artylerii samobieżnej (122 mm) oraz druga bateria przeciwlotnicza, a w 1987 roku w pułku został sformowany dywizjon artylerii przeciwlotniczej w składzie dwóch baterii 2 S-1. Natomiast w 1989 roku jednostka została przeorganizowana w pułk o strukturze batalionowej, a w następnym roku na bazie pułku czołgów został utworzony 18 Pułk Zmechanizowany, który otrzymał na swoje wyposażenie m.in. czołgi T 55 AM Merida. Ponadto w tym roku do pułku została przydzielona bateria przeciwpancerna z 11 Pułku Zmechanizowanego.

W latach 90-tych pułk odnotował znaczące sukcesy, świadczące o wysokim poziomie wyszkolenia bojowego kadry oraz żołnierzy zasadniczej służby wojskowej. W 1992 roku jednostka otrzymała tytuł „Przodującego Oddziału ŚOW”. Tytuł ten utrzymała w latach następnych. Za osiąganie bardzo wysokich wyników szkoleniowych od 1995 roku jednostka niemalże corocznie zdobywa miano „Wyróżniającej się jednostki ŚOW” w grupie brygad ogólnowojskowych.

W wyniku kolejnej reorganizacji w Siłach Zbrojnych od 1 stycznia 1996 roku jednostka została Brygadą Pancerną i otrzymała numer 15 oraz nastąpiła zmiana numeru jednostki z 1659 na 5704. W dniu 23 kwietnia 1996 roku, zgodnie z Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 52 z 10 kwietnia 1996 roku, jednostka przejęła chlubne tradycje kawalerii wielkopolskiej (Wielkopolskiej Brygady Kawalerii i 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej), otrzymała imię patrona, nazwę wyróżniającą „wielkopolska” oraz sztandar ufundowany przez społeczeństwo miasta Sulęcin oraz byłych żołnierzy wielkopolskich brygad. Pełna nazwa brygady to – 15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. broni Władysława Andersa. Święto brygady ustalono na dzień 23 kwietnia.

W wyniku restrukturyzacji prowadzonej w Wojsku Polskim w dniu 24 maja 2001 roku nastąpiło uroczyste przejście brygady w podporządkowanie 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego z siedzibą w Żaganiu.

15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej to nie tylko historia i tradycje, to przede wszystkim dzień dzisiejszy i codzienny trud szkoleniowy. Na bazie Brygady, oprócz pododdziałów bojowych i logistycznych, funkcjonuje Ośrodek Szkolenia Młodszych Specjalistów Wojsk Pancernych, który kształci załogi czołgów na potrzeby Wojsk Lądowych. Ważnym atutem w osiąganiu bardzo wysokich wyników szkoleniowych przez jednostkę jest pobliska baza poligonowa. Na jej terenie, poza strzelnicami do szkolenia ogniowego z wszystkich rodzajów broni oraz pasem taktycznym, znajduje się jeden z największych w Europie ośrodków zurbanizowanych do szkolenia wojsk w walce w mieście.

 

Sztandar Brygady - strona 1 Sztandar Brygady – strona 1
Sztandar Brygady - strona 2 Sztandar Brygady – strona 2
Znak brygadowy Znak brygadowy
Znak rozpoznawczy Znak rozpoznawczy
Przysięga na sztandar brygady Przysięga na sztandar brygady
Kompania honorowa Kompania honorowa
Kolumna bwp Kolumna bwp
W trakcie szkolenia W trakcie szkolenia
Pokonywanie przeszkody wodnej Pokonywanie przeszkody wodnej
Szkolenie przeciwchemiczne Szkolenie przeciwchemiczne
Zakładanie ISOPS Zakładanie ISOPS
Pas Taktyczny - strzelanie Pas Taktyczny – strzelanie
Pokonywanie Odry po dnie Pokonywanie Odry po dnie
Jezioro Postomsko w Wędrzynie Jezioro Postomsko w Wędrzynie
Wjazd do JW Wjazd do JW
Klub Garnizonowy Klub Garnizonowy
Wędrzyn z lotu ptaka Wędrzyn z lotu ptaka

CHARAKTERYSTYKA GARNIZONU WĘDRZYN

Garnizon Wędrzyn położony jest w południowo-zachodniej części województwa gorzowskiego, wśród lasów i wielu jezior. W centralnym punkcie garnizonu znajduje się miejscowość WĘDRZYN.

Według starej legendy Wędrzyn miał być miasteczkiem położonym na lewym brzegu Postomii, w miejscu zwanym „pogorzelisko, zgliszcze”, które zostało zniszczone przez Tatarów w 1241 roku.

Źródła pisane nie potwierdzają jednak wersji o miasteczku. Według hipotez historyków. Wędrzyn miał znajdować się wśród wsi, które w 1244 roku, Mroczek z Pogorzeli nadał je wraz z Sulęcinem Templariuszom. Najstarszy zapis w dokumencie z 20 kwietnia 1249 roku odnosi się tylko do jeziora Lacum Wandrine, przy którym biegła granica Ziemi Lubuskiej.

Wieś wspomniana została, po raz pierwszy, dopiero 21 lutego 1322 roku. Wówczas książe głogowski Henryk II nadał Joanitom, a według innej wersji – sprzedał im Sulęcin wraz z sześcioma wsiami, w tym WANDERIN. Sama wieś położona była na średniowiecznym szlaku handlowym z Frankfurtu przez Międzyrzecz do Poznania. Stację kolejową zbudowano w latach 1890-92 – 3,5 km na północny-wschód od Wędrzyna.

W latach trzydziestych na południe od wsi urządzono wielki poligon wojskowy (Truppenubungsplatz Wandern), którego powierzchnia wynosiła 10.335,14 hektarów. W jego granicach 863 hektary zajmowały lasy oraz znajdowało się osiemnaście jezior polodowcowych, położonych w malowniczym krajobrazie. Obecnie poligon zajmuje powierzchnię ponad 11.000 hektarów. Na jego terenie zorganizowano strzelnice bojowe do prowadzenia strzelań przez pododdziały czołgów i piechoty oraz inne rodzaje wojsk.

Ciekawostką poligonu jest wybudowany w latach siedemdziesiątych, jeden z największych w Europie, Centralny Ośrodek Zurbanizowany, na którym szkolą się jednostki z całej Polski oraz wojska państw NATO z prowadzenia walki w mieście.

Osiedle wojskowe zamieszkuje obecnie około 2000 mieszkańców, głównie żołnierze zawodowi.

Największym miastem garnizonu jest dwunastotysięczny Sulęcin.

 

TRADYCJE I SYMBOLIKA 15 WIELKOPOLSKIEJ BRYGADY KAWALERII PANCERNEJ im. gen. broni Władysława Andersa

15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. broni Władysława Andersa dziedziczy chlubne tradycje wszystkich wielkopolskich formacji kawaleryjskich poczynając od Kawalerii Narodowej I Rzeczypospolitej i Powstania Kościuszkowskiego, poprzez jazdę okresu Księstwa Warszawskiego i Powstań Narodowych XIX wieku oraz Powstania Wielkopolskiego 1918 roku, kończąc na Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii z lat II Rzeczypospolitej i 14 Wielkopolskiej Brygadzie Pancernej z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

W sposób szczególny brygada związana jest z dwiema ostatnimi wielkimi jednostkami kawalerii wielkopolskiej, bowiem poszczególne pododdziały 15WBKPanc noszą barwy oddziałów tamtych brygad.

W 1993 roku Dowódca 18 pułku zmechanizowanego (b. 18 pułk czołgów) mjr dypl. Marian Kobielski w imieniu kadry zawodowej pułku zwrócił się do żołnierzy pułków kawalerii wielkopolskiej wchodzących w skład w/w brygad z prośbą o zgodę na przejęcie i kultywowanie tradycji ich oddziałów przez powstającą na bazie 18 pz Brygadę Pancerną.

W trakcie starań uzyskano zgodę kombatantów sześciu formacji wchodzących w skład Wielkopolskiej Brygady Kawalerii i 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej.

Wiele zasług w rozłożonym na kilka lat procesie przygotowania się przyszłej Brygady do przejęcia tradycji ma Towarzystwo Byłych Żołnierzy i Przyjaciół 15 Pułku Ułanów Poznańskich – pułku, który stanowi niejako oś łączącą obie historyczne Brygady, bowiem zgodnie ze starszeństwem pułków w Brygadzie „piętnastka” była pierwszym pułkiem zarówno Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, jak i 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej. Towarzystwo stało się pomostem pomiędzy nowopowstającą Brygadą, a kombatantami zarówno w kraju, jak i na emigracji.

Dążeniem kombatantów było odtworzenie swoich pułków w ramach Brygady, która miała nosić nazwę wyróżniającą „wielkopolska”. Wobec braku zgody władz wojskowych na pułkowe nazwy batalionów Brygady, kombatanci w kraju wspólnie z kombatantami z Londynu ustalili, że będą dążyć do przywrócenia pełnej pułkowej nazwy i wtedy nastąpi pełne przekazanie tradycji. Pamiętając jednak historię 15 Pułku Ułanów Poznańskich, który podczas pobytu w Iraku, mimo że gen. Władysław Sikorski nie zgodził się na przywrócenie nazwy Ułanów Poznańskich nałożył biało-czerwone barwy pułku, ustalono, że kolejnym batalionom Brygady przekazane zostaną na razie barwy pułków.

Równocześnie TBŻiP 15 Pułku Ułanów Poznańskich pragnąc, aby na sztandarach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej znalazła się kawaleryjska liczba „15” wystąpiło do resortu Obrony Narodowej z wnioskiem o zmianę numeru brygady z historycznego „7” na „15”.

23 kwietnia 1996 roku w dniu swego pierwszego Święta Brygadowego 15 Brygada Kawlerii Pancernej otrzymała w myśl Decyzji Ministra Obrony Narodowej nr 52 z 10 kwietnia 1996 nazwę wyróżniającą „wielkopolska”, imię patrona gen. broni Władysława Andersa i przejęła chlubne tradycje kawalerii wielkopolskiej. W trakcie tej uroczystości Brygada otrzymała sztandar, a kombatanci dokonali symbolicznego przekazania barw kolejnym batalionom i dywizjonom brygady.

Przyjmując dziedzictwo tradycji kawalerii wielkopolskiej żołnierze brygady stali się spadkobiercami jej blisko dwustuletniej historii.

Dzieje brygady otwiera Brygada Kawalerii Narodowej Wielkopolskiej Nr 4 utworzona w 1776 roku, a następnie powstałe z niej w 1789 roku 1 Wielkopolska Brygada Kawalerii Narodowej i 2 Wielkopolska Brygada Kawalerii Narodowej. To właśnie 1 Wielkopolska Brygada Kawalerii Narodowej dowodzona przez gen. Antoniego Madalińskiego rozpoczęła swym marszem spod Ostrołęki Insurekcję Kościuszkowską w 1794 roku i wzięła chlubny udział w bitwie pod Racławicami.

W księgę bojowej chwały Brygady wpisane są boje jazdy wielkopolskiej Księstwa Warszawskiego toczone ze wszystkimi trzema zaborcami: z Prusami w 1807 roku, z Austrią w kampanii 1809 roku oraz Rosją w 1812 i 1813 roku. To właśnie sformowany przez gen. Jana N. Umińskiego w Wielkopolsce 10 Pułk Huzarów wkroczył na czele Wielkiej Armii do Moskwy.

Kolejne ogniwo w dziejach Brygady to jazda poznańska Powstania Listopadowego okryta chwałą w szarży pod Rajgrodem w 1831 roku, szwadrony jazdy powstania 1848 roku walczące pod Książem i Mirosławiem oraz brygada jazdy gen. Edmunda Taczanowskiego z Powstania Styczniowego 1863 roku.

Szczególnie bliskie są żołnierzom Brygady dzieje formacji jazdy wielkopolskiej, które walczyły o niepodległość i granice Rzeczypospolitej w latach 1918-1920, bowiem ich barwy zdobią dziś berety współczesnej wielkopolskiej kawalerii pancernej. Były to oddziały, które zbrojnie wywalczyły na przełomie 1918 i l919 roku powrót do państwa polskiego dzielnicy poznańskiej, a następnie wzięły udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku: 15 Pułk Ułanów Poznańskich, który zajął Bobrujsk, zwycięsko szarżował pod Maciejowicami i stoczył bitwy pod Ihumeniem, Słonimem oraz o Międzyrzecz. 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich, który zdobył Malin i wkroczył do Kijowa, 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich, który jako 5 Pułk Strzelców Konnych walczył w rejonie Ciechanowa oraz w rejonie Kowla, 7 Dywizjon Artylerii Konnej Wielkopolskiej, który poszczególnymi bateriami wspierał ogniowo polską kawalerię m.in. w zagonach na Koziatyn i Korosteń. Garnizonami tych formacji tworzących po latach Wielkopolską Brygadę Kawalerii były Poznań, Leszno i Biedrusko.

Na wojnę w 1939 roku Wielkopolska Brygada Kawalerii wyruszyła pod dowództwem gen.bryg. Romana Abrahama w składzie Armii „Poznań”. Walki o Sobotę, Walewice, Bielawy, Zbrożkową Wolę, Brochów, Zamość, Sieraków, Laski oraz przebicie się z Puszczy Kampinoskiej do Warszawy zostały zapisane złotymi zgłoskami w dziejach kawalerii wielkopolskiej, która nie zakończyła swego istnienia w 1939 roku.

Odtworzony dzięki gen. Władysławowi Andersowi w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie 15 Pułk Ułanów Poznańskich wsławił się udziałem w bitwie o Monte Cassino i Ankonę, stając się podstawą utworzonej pod koniec 1944 roku 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej.

W jej składzie obok Ułanów Poznańskich stanął odtworzony 3 Pułk Ułanów Śląskich reprezentujący bratnią dzielnicę kraju, wspartą w Powstaniach Śląskich 1919-1921 znacznym udziałem Wielkopolan. Tradycja bojowa 3 Pułku Ułanów sięga walk z bolszewikami w 1917 roku w rejonie Bobrujska, wyzwalania Warszawy w listopadzie 1918 roku oraz wojny 1920 roku. Ich dokonania to udział w ofensywach na Mińsk, na Kijów, bój pod Cycowem i Sokółką, udział w bitwie nad Niemnem, a w kampanii wrześniowej 1939 roku bój pod Szczękocinami. Utworzony na wzór „złotych huzarów” Księstwa Warszawskiego kolejny pancerny pułk Brygady – 10 Pułk Huzarów łączył przeszłość doskonałej jazdy wielkopolskiej z kontynuującą jej tradycje kawalerią pancerną.

W myśl rozkazu Ministra Obrony Narodowej nr 1 z 2 stycznia 1991 roku dziedziczenie tradycji polega również na przejęciu barw i odznak (symboli) wojsk i służb, pułków (równorzędnych), których tradycje dziedziczy jednostka. Wszystkie te elementy składają się na tzw. symbolikę jednostki.

W 15 WBKPanc symbolikę tworzą: sztandar brygady, odznaka pamiątkowa, oznaka rozpoznawcza oraz barwy pododdziałów.

Przyjęta symbolika jest odzwierciedleniem konkretnych historycznych symboli, które wyróżniały poszczególne oddziały, pododdziały oraz rodzaje wojsk i służb w latach 1918 -1947. Ekspertyzy naukowej dokonał Kustosz Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego i zarazem Prezes TBŻiP 15 Pułku Ułanów Poznańskich p. Tadeusz Jeziorowski oraz Oddział Poznański Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Barwy i Broni.

Sztandar Brygady jest zgodny z wzorem określonym w ustawie o znakach Sił Zbrojnych RP z 19 lutego 1993 roku.

Na stronie głównej płata, pośrodku krzyża kawalerskiego, w czerwonym kręgu znajdują się dwie gałązki wawrzynu, ułożone w kształcie wieńca otwartego w górnej części, haftowane złotym szychem. Pośrodku wieńca jest umieszczony wizerunek orła białego ustalony ustawą z 9 lutego 1990 roku. Pomiędzy ramionami krzyża, w rogach płata umieszczone są wieńce wawrzynu, a w ich polach cyfra „l5”.

Na odwrotnej strome płata pośrodku krzyża kawalerskiego znajduje się wieniec, taki jak na stronie głównej, w środku którego umieszczony jest w trzech wierszach napis „Bóg, Honor, Ojczyzna”. Pomiędzy ramionami krzyża, w rogach płata są umieszczone wieńce wawrzynu, takie jak na stronie głównej, a w ich polach umieszczone są:

– pole górne dalej od drzewca – wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej jako Królowej Polski, który umieszczony był na wszystkich historycznych sztandarach kawalerii wielkopolskiej II Rzeczypospolitej;
– pole górne bliżej drzewca – herb miasta Poznania jako miasta stołecznego Wielkopolski symbolizuje związek z tą dzielnicą oraz historycznymi formacjami, których dziedzictwo i tradycje przejmuje brygada;
– pole dolne bliżej drzewca – herb miasta Sulęcina symbolizujący związek brygady z Ziemią Sulęcińską, gdzie jednostka jest dyslokowana od 1955 roku;
– pole dolne dalej od drzewca – oznaka rozpoznawcza 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej przyjęta przez 15 WBKPanc jako własna oznaka rozpoznawcza.

Głowica sztandaru składa się z orła i podstawy wykonanych z białego metalu. Korona, dziób i szpony orła są koloru złotego. Na przedniej ścianie podstawy jest umieszczony numer „15”.

Na drzewcach sztandaru nabite są odznaki pamiątkowe sześciu historycznych oddziałów wchodzących w skład Wielkopolskiej Brygady Kawalerii oraz 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej: 15 Pułku Ułanów Poznańskich, 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich, 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich, 7 Dywizjonu Artylerii Konnej Wielkopolskiej, 3 Pułku Ułanów Śląskich i 10 Pułku Huzarów.

Odznaka pamiątkowa Brygady nazywana Znakiem Brygadowym 15 WBKPanc jest oznaką przynależności i świadectwem nienagannej pracy w szeregach Brygady. Swą symboliką nawiązuje do dziedziczonych i kultywowanych tradycji kawalerii wielkopolskiej.

Znak stanowi srebrny krzyż równoramienny, wpisany w koło o średnicy 50 mm. Ramiona krzyża są w barwach Orderu Wojennego Virtuti Militari, ze srebrnym numerem „l5” na dolnym ramieniu i srebrnymi treflami wojsk wielkopolskich między ramionami. Pośrodku skrzyżowania ramion srebrny orzeł w złotej otwartej koronie, trzymający w dziobie Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari z rozwiniętą na bok niebieską, emaliowaną wstęgą, siedzący na obnażonej szabli o złotej rękojeści.

Cztery ramiona krzyża połączone treflami wielkopolskimi symbolizują cztery formacje kawalerii wielkopolskiej wchodzące w skład Brygady, odznaczone za swe czyny bojowe: dwukrotnie wyróżniony 15 Pułk Ułanów Poznańskich (dolne ramię, czyli podstawa krzyża z numerem) oraz 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich, 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich i 7 Dywizjon Artylerii Konnej Wielkopolskiej. Orzeł wzorowany jest na Znaku Pułkowym 15 Pułku Ułanów Poznańskich, najstarszej formacji kawaleryjskiej utworzonej w Powstaniu Wielkopolskim 1918 roku, symbolizuje łączność Brygady z jej poprzednikami – Wielkopolską Brygadą Kawalerii i 14 Wielkopolską Brygadą Pancerną,w których pierwszym pułkiem był 15 Pułk Ułanów Poznańskich. Autorem projektu odznaki jest mjr mgr Jan Manowski.

Oznaką rozpoznawczą Brygady jest oznaka rozpoznawcza 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej zatwierdzona przez dowództwo 2 Korpusu Polskiego 11 grudnia 1945 roku. Wprowadzona została jako oznaka rozpoznawcza malowana na pojazdach i dopiero później zaczęto nosić ją jako oznakę naramienną na mundurze. Przedstawia ona kroczącą, czarną panterę na żółtym tle. W 15 WBKPanc używana w wersji wyszywanej maszynowo, w historycznej kolorystyce, przeznaczonej początkowo tylko na mundur wyjściowy. Istnieje bowiem niezrealizowana wersja tzw. „low visibility” przeznaczona na mundur polowy.

Wszystkie pododdziały Brygady posiadają barwy w postaci proporczyków bądź historycznych pułków, których barwy przejęły kolejne bataliony, bądź rodzajów wojsk i służb w historycznej kolorystyce z lat 1918 – 1947. Proporczyki te noszone są z lewej strony czarnego beretu za oznaką stopnia wojskowego. Ponadto bataliony i dywizjony prezentują swe barwy w postaci proporczyka na lancach wzoru używanego przez kawalerię wielkopolską II Rzeczypospolitej.

W 15 WBKPanc noszone są następujące proporczyki:

– Dowództwo i sztab – ciemnoczerwony z białą żyłką – barwy te nosili kawalerzyści Wojsk Wielkopolskich 1918-1919 nie posiadający przydziałów do pułków;
– 1 batalion czołgów w barwach 15Pułku Ułanów Poznańskich – biało-szkarłatny;
– batalion zmechanizowany w barwach 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich – szmaragdowo-biały z żółtą żyłką;
– dywizjon artylerii samobieżnej w barwach 7 Dywizjonu Artylerii Konnej Wielkopolskiej – czarno-szkarłatny;
– dywizjon artylerii przeciwlotniczej – zielony z żółtą żyłką – barwy przeciwlotników (noszony przez pułki przeciwlotnicze l i 2 Dywizji Pancernych Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie);
– batalion dowodzenia – ciemnoczerwony z białą żyłką oraz osiem kwadratów barwnych symbolizujących kolejne bataliony i dywizjony, a na ich skrzyżowaniu obustronnie naszyta oznaka rozpoznawcza – czarna pantera. Zgodnie z tradycją jest to więc proporzec dowódcy brygady.
– kompania łączności – czarno-chabrowy – barwy szwadronów łączności Wojska Polskiego II RP;
– kompania ochrony i regulacji ruchu – pomarańczowy z czarną żyłką – (jako pierwszy nałożył je szwadron regulacji ruchu 1 Dywizji Pancernej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie);
– kompania saperów – szkarłatno-czamy – barwy szwadronów pionierów WP II RP;
– kompania zaopatrzenia – błękitny z amarantową żyłką – barwy dywizjonów taborów Wojska Polskiego II RP;
– kompania remontowa – czarny z pomarańczową żyłką – barwy oddziałów warsztatowo-naprawczych Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie;
– kompania medyczna – wiśniowy z ciemnoniebieską żyłką – kolor wiśniowy to tradycyjne barwy służby zdrowia WP II RP;
– kompania wsparcia – czarny z zielonym trójkątem;

Z symboliką Brygady stykają się żołnierze codziennie, bowiem jest ona eksponowana również w wystroju koszar. Już wchodząc na teren jednostki, przy tzw. placu łączności powiewają na masztach proporczyki w barwach formacji, których barwy noszą kolejne bataliony brygady. Nieco dalej, w pobliżu budynku sztabu eksponowane są: orzeł wojsk lądowych oraz historyczne odznaki pułkowe sześciu wspomnianych formacji. Na placu musztry eksponowany jest wizerunek Znaku Brygadowego. Ponadto przed wejściami do budynków poszczególnych pododdziałów, na tablicach, na tle barw Brygady i barw odpowiednich pododdziałów znajdują się wizerunki historycznych odznak pułkowych, oznaki rozpoznawczej Brygady oraz oznaki korpusów rodzajów wojsk i służb.

Tradycja zobowiązuje. Dziedziczenie chlubnych tradycji kawalerii wielkopolskiej, której poszczególne formacje na przestrzeni dziejów zawsze należały do wyróżniających się nakłada również na żołnierzy 15 WBKPanc obowiązek dorównania poprzednikom. Obecny na poznańskiej części uroczystości przekazania dziedzictwa tradycji i nadania sztandaru Kanclerz Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari gen.bryg. w st.spocz. Stanisław Nałęcz-Komornicki w swym wystąpieniu, podkreślając znaczenie powrotu oddziałów kawalerii w szeregi Wojska Polskiego, powiedział: „Słowo kawaleria – oznacza oddziały elitarne, najlepiej wyszkolone i odznaczające się najwyższym morale”.

W związku ze zmniejszeniem ilości brygad w Wojsku Polskim, 15.BKPanc została rozformowana, decyzją MON nr Z-70/Org./P-1 z 28 września 2006 roku, następnie rozkazem Dowódcy Wojsk Lądowych nr PF-60/Org. z 24 listopada 2006 roku polecono rozformować dowództwo brygady oraz jej pododdziały w terminie do 30 czerwca 2007 roku. Z części pododdziałów likwidowanej brygady formowano pododdziały dla 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej z Międzyrzecza, która przejęła także koszary 15 WBKPanc.